Ο Κώστας Τσίλης γράφει για πως το νέο συμβόλαιο είναι μια ακόμα τρανή
απόδειξη, πως ο Αλμέιδα λέει για να κάνει και όχι κάνει για να έχει να
λέει
Συγχωρέστε με που θα χαλάσω λίγο την ατμόσφαιρα, αλλά υπάρχει λόγος. Πέρυσι, λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, αν δεν κάνω συγκλονιστικό λάθος, η ΑΕΚ ανακοίνωνε την ενεργοποίηση της οψιόν στο συμβόλαιο του Γιαννίκη. Ήταν μάλιστα μετά από την καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη ποδοσφαιρική χλαπάτσα, που για πέρυσι ήταν η ήττα από τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο. Με γκολ ενός Αυστραλού ή Νεοζηλανδού, που νομίζω τώρα ακολουθεί καριέρα εκτροφέα σαλιγκαριών ή καλλιεργητή μανιταριών. Δεν είμαι σίγουρος, δεν έχει και σημασία.
Η κίνηση εκείνη είχε γίνει με την λογική της στήριξης στον Γιαννίκη, που το βλέμμα του στον πάγκο φανέρωνε πως ήδη είχε χάσει την γη κάτω από τα πόδια του. Η ΑΕΚ θέλει να τον στηρίξει. Ο ίδιος δεν είμαι σίγουρος πως ήθελε να στηριχτεί. Δεν συναντήθηκε καθόλου με τον Μελισσανίδη γι αυτή την περιβόητη ανανέωση του συμβολαίου και θαρρώ δεν είχε κάνει ούτε καν δηλώσεις για το χαρμόσυνο γεγονός. Ίσως γιατί δεν ήταν πραγματικά χαρούμενη ούτε η ΑΕΚ, ούτε ο ίδιος ο Γιαννίκης, ούτε σίγουρα ο κόσμος.
Τα θυμίζω αυτά όλα, διότι δεν έγιναν πριν από 40 χρόνια με ασπρόμαυρες φωτογραφίες, αλλά μόλις πέρυσι. Και καλό θα είναι όλοι να τα αντιπαραβάλουμε μ’ αυτά που έγιναν απόψε, αυτές τις μέρες, αυτή τη σεζόν, για να καταλάβουμε λίγο που ήμασταν και που φτάσαμε. Όσο για το πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, το εξηγούν όλα αυτά που έγιναν στο ξενοδοχείο της ΑΕΚ, χωρίς να χρειάζεται μεγαλύτερη ανάλυση.
Είχαμε συνηθίσει όταν πήγαινε ο Μελισσανίδης στο ξενοδοχείο της ομάδας, να ακούγονται αστραπόβροντα. Ακόμα και να φεύγει άρον – άρον κόσμος. Νομίζω είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια επίσκεψη είχε τόσο πολλά χαμόγελα και αισιοδοξία και πίστη για το μέλλον της ΑΕΚ.
Πριν από έναν μήνα…
Αλλά έτσι κι αλλιώς είναι η πρώτη φορά, νομίζω από εποχής Σάντος, που η ΑΕΚ έχει έναν άνθρωπο που αυτά που κάνει μέσα στο γήπεδο, έξω από το γήπεδο, είναι ακριβώς αυτά που έχει υποσχεθεί. Δεν έχει καν κλείσει μήνας, από τότε που ο Αλμέιδα μας έκανε κουβέντα μετά από μια πρωινή προπόνηση της ΑΕΚ.
Ήταν τότε που οι φίλοι μας στο Μεξικό συζητούσαν όχι αν θα αναλάβει ο Πελάδο την εθνική τους ομάδα, αλλά πότε θα μπορεί να κάνει την πρώτη προπόνηση. Μέσα σ’ αυτόν το ρεσιτάλ μεξικάνικης μπουρδολογίας, τέθηκε στον Αλμέιδα υποθετικά το θέμα να του προσφερθεί ένα νέο πολυετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ.
Το θυμάμαι σαν να έγινε πριν από μια ώρα. Ο Αλμέιδα σηκώθηκε από την καρέκλα του είπε «πάω να το υπογράψω». Επειδή γελούσε, όλοι νομίσαμε πως κάνει πλάκα. Εκείνος γελούσε από την χαρά του και δεν έκανε καθόλου πλάκα. Άλλωστε λίγες εβδομάδες αργότερα, πάλι αυτό το πλατύ χαμόγελο είχε. Πλέον όμως, πάνω από το νέο πενταετές συμβόλαιο, το οποίο μόλις είχε υπογράψει.
Σας το είχα πει, ήρθα για να μείνω, σίγουρα θα σκεφτόταν από μέσα του. Και για να ξέρουμε και τι μας γίνεται, αν ο Αλμέιδα είχε στείλει στο Μεξικό το σήμα πως ενδιαφερόταν για την εθνική τους ομάδα, τώρα θα ετοίμαζε τις επόμενες κλήσεις για τον Πινέδα και τον Αντούνα που έριξε χυλόπιτα στον ΠΑΟ.
Επίσης για να ξέρουμε και τι λέμε, το νέο συμβόλαιο ούτε το απαίτησε, ούτε καν το χρειαζόταν για να αισθανθεί ασφάλεια. Την καρδιά του θα ακολουθούσε που έτσι κι αλλιώς του έλεγε πως εδώ θέλει να μείνει. Αλλά περίπου είναι αυτό που είχε πει το περασμένο καλοκαίρι. “Να αναγκάσω τον πρόεδρο να μην κάνει δεκαετές συμβόλαιο”. Όχι απλώς τον ανάγκασε, το γούσταρε και το απόλαυσε ο πρόεδρος αυτό το νέο συμβόλαιο, εξ ου και πήγε μέσα στην μαύρη νύχτα στο ξενοδοχείο και δεν περίμενε καν να ξημερώσει.
Δεν ξέρω αν ο Αλμέιδα είναι ο σούπερ προπονητής. Δεν ξέρω καν αν θα γίνει ένας πρωταθληματικός προπονητής. Αυτά τα δείχνει η ιστορία και το γήπεδο, που συχνά παίζουν και περίεργα και άδικα παιχνίδια. Αυτό που μπορούμε όλοι να πούμε με σιγουριά για τον Αλμέιδα, είναι πως επιτέλους είναι ο προπονητής που έχει κάνει όλα όσα υποσχέθηκε. Και ο πρώτος που το διαπίστωσε, είναι ο ίδιος ο Μελισσανίδης.
Πριν από ένα επτάμηνο…
Θυμάστε μήπως τι είχε πει στην πρώτη του συνέντευξη ως προπονητής της ΑΕΚ; Όταν ακόμα ήταν πολύ νωπή η περυσινή τραγωδία και ο ευρύτερος οργανισμός της ΑΕΚ ούτε ήθελε, ούτε ήταν καν έτοιμος, να εμπιστευτεί κανέναν Αλμέιδα. Αλλά που ίσως είχε ανάγκη από μεγάλα λόγια, μετά απ’ όλες τις τραγικές μικρότητες που είχε ζήσει. «Θα προσπαθήσουμε να έχουμε μία ομάδα που θα είναι ανταγωνιστική. Μία ομάδα που θα αισθάνεται χαρούμενη και ευτυχισμένη που φοράει αυτή τη φανέλα. Μία ομάδα που θα είναι πρωταγωνίστρια» είχε τότε ο Πελάδο. Τώρα μου μοιάζει σαν να περιγράφει φωτογραφία από την φετινή ΑΕΚ.
Είχε πει και κάτι άλλο. Και είχε δεσμευτεί και γι αυτό. «Το στιλ μας θα είναι βασισμένο στην ένωση, στην αυτοθυσία και στη χαρά που έχει κάποιος όταν παίζει ποδόσφαιρο. Και κυρίως να παλεύουμε όλοι για κάθε διεκδικούμενη μπάλα. Αυτό που λέω στους παίκτες μου είναι αυτό που σκέφτομαι και αυτό που επιθυμώ είναι οι παίκτες μου να είναι χαρούμενοι παίζοντας ποδόσφαιρο». Υπάρχει έστω και ένας που δεν είναι χαρούμενος.
Αυτοί που παίζουν στην ενδεκάδα, αυτοί που μπαίνουν αλλαγή, αυτοί που είναι στην κερκίδα, αυτοί που δουλεύουν με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο για την ομάδα, η διοίκηση και κυρίως ο κόσμος. Υπάρχει κανείς απ’ αυτούς που δεν είναι χαρούμενος, που δεν απολαμβάνει αυτό που κάνει. Το ποδόσφαιρο επέστρεψε και επέστρεψε ακόμα και με την μορφή του jogo bonito. Ένα ανταγωνιστικό jogo bonito, γιατί αυτό είχε υποσχεθεί το περασμένο καλοκαίρι ο Αλμέιδα και αυτό έχει δώσει ξανά στον κόσμο της.
Το μέλλον κανείς δεν μπορεί να το διαβάσει, να το προβλέψει, ούτε πολύ περισσότερο να το καθορίσει. Στην μπάλα μπορούν να συμβούν τα πάντα. Τα πάντα όμως. Αλλά η ΑΕΚ θα έχει στον πάγκο της έναν προπονητή, που θα κάνει όσα υπόσχεται. Ή τουλάχιστον θα δουλεύει σκληρά για να τα κάνει. Δεν ξέρει κανείς αν ο Αλμέιδα θα μείνει δυο ή τρία ή πέντε ή 15 χρόνια στην ΑΕΚ. Δεν ξέρει κανείς τι θα κατακτήσει. Το σίγουρο είναι, πως όσο θα βρίσκεται μέσα στα Σπάτα, μέσα στην Φιλαδέλφεια, η ΑΕΚ θα έχει έναν προπονητή που ήδη της έχει δώσει ότι της έχει υποσχεθεί και που πάντα θα λέει για να κάνει και όχι θα κάνει για να έχει να λέει.
Συγχωρέστε με που θα χαλάσω λίγο την ατμόσφαιρα, αλλά υπάρχει λόγος. Πέρυσι, λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, αν δεν κάνω συγκλονιστικό λάθος, η ΑΕΚ ανακοίνωνε την ενεργοποίηση της οψιόν στο συμβόλαιο του Γιαννίκη. Ήταν μάλιστα μετά από την καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη ποδοσφαιρική χλαπάτσα, που για πέρυσι ήταν η ήττα από τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο. Με γκολ ενός Αυστραλού ή Νεοζηλανδού, που νομίζω τώρα ακολουθεί καριέρα εκτροφέα σαλιγκαριών ή καλλιεργητή μανιταριών. Δεν είμαι σίγουρος, δεν έχει και σημασία.
Η κίνηση εκείνη είχε γίνει με την λογική της στήριξης στον Γιαννίκη, που το βλέμμα του στον πάγκο φανέρωνε πως ήδη είχε χάσει την γη κάτω από τα πόδια του. Η ΑΕΚ θέλει να τον στηρίξει. Ο ίδιος δεν είμαι σίγουρος πως ήθελε να στηριχτεί. Δεν συναντήθηκε καθόλου με τον Μελισσανίδη γι αυτή την περιβόητη ανανέωση του συμβολαίου και θαρρώ δεν είχε κάνει ούτε καν δηλώσεις για το χαρμόσυνο γεγονός. Ίσως γιατί δεν ήταν πραγματικά χαρούμενη ούτε η ΑΕΚ, ούτε ο ίδιος ο Γιαννίκης, ούτε σίγουρα ο κόσμος.
Τα θυμίζω αυτά όλα, διότι δεν έγιναν πριν από 40 χρόνια με ασπρόμαυρες φωτογραφίες, αλλά μόλις πέρυσι. Και καλό θα είναι όλοι να τα αντιπαραβάλουμε μ’ αυτά που έγιναν απόψε, αυτές τις μέρες, αυτή τη σεζόν, για να καταλάβουμε λίγο που ήμασταν και που φτάσαμε. Όσο για το πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, το εξηγούν όλα αυτά που έγιναν στο ξενοδοχείο της ΑΕΚ, χωρίς να χρειάζεται μεγαλύτερη ανάλυση.
Είχαμε συνηθίσει όταν πήγαινε ο Μελισσανίδης στο ξενοδοχείο της ομάδας, να ακούγονται αστραπόβροντα. Ακόμα και να φεύγει άρον – άρον κόσμος. Νομίζω είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια επίσκεψη είχε τόσο πολλά χαμόγελα και αισιοδοξία και πίστη για το μέλλον της ΑΕΚ.
Πριν από έναν μήνα…
Αλλά έτσι κι αλλιώς είναι η πρώτη φορά, νομίζω από εποχής Σάντος, που η ΑΕΚ έχει έναν άνθρωπο που αυτά που κάνει μέσα στο γήπεδο, έξω από το γήπεδο, είναι ακριβώς αυτά που έχει υποσχεθεί. Δεν έχει καν κλείσει μήνας, από τότε που ο Αλμέιδα μας έκανε κουβέντα μετά από μια πρωινή προπόνηση της ΑΕΚ.
Ήταν τότε που οι φίλοι μας στο Μεξικό συζητούσαν όχι αν θα αναλάβει ο Πελάδο την εθνική τους ομάδα, αλλά πότε θα μπορεί να κάνει την πρώτη προπόνηση. Μέσα σ’ αυτόν το ρεσιτάλ μεξικάνικης μπουρδολογίας, τέθηκε στον Αλμέιδα υποθετικά το θέμα να του προσφερθεί ένα νέο πολυετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ.
Το θυμάμαι σαν να έγινε πριν από μια ώρα. Ο Αλμέιδα σηκώθηκε από την καρέκλα του είπε «πάω να το υπογράψω». Επειδή γελούσε, όλοι νομίσαμε πως κάνει πλάκα. Εκείνος γελούσε από την χαρά του και δεν έκανε καθόλου πλάκα. Άλλωστε λίγες εβδομάδες αργότερα, πάλι αυτό το πλατύ χαμόγελο είχε. Πλέον όμως, πάνω από το νέο πενταετές συμβόλαιο, το οποίο μόλις είχε υπογράψει.
Σας το είχα πει, ήρθα για να μείνω, σίγουρα θα σκεφτόταν από μέσα του. Και για να ξέρουμε και τι μας γίνεται, αν ο Αλμέιδα είχε στείλει στο Μεξικό το σήμα πως ενδιαφερόταν για την εθνική τους ομάδα, τώρα θα ετοίμαζε τις επόμενες κλήσεις για τον Πινέδα και τον Αντούνα που έριξε χυλόπιτα στον ΠΑΟ.
Επίσης για να ξέρουμε και τι λέμε, το νέο συμβόλαιο ούτε το απαίτησε, ούτε καν το χρειαζόταν για να αισθανθεί ασφάλεια. Την καρδιά του θα ακολουθούσε που έτσι κι αλλιώς του έλεγε πως εδώ θέλει να μείνει. Αλλά περίπου είναι αυτό που είχε πει το περασμένο καλοκαίρι. “Να αναγκάσω τον πρόεδρο να μην κάνει δεκαετές συμβόλαιο”. Όχι απλώς τον ανάγκασε, το γούσταρε και το απόλαυσε ο πρόεδρος αυτό το νέο συμβόλαιο, εξ ου και πήγε μέσα στην μαύρη νύχτα στο ξενοδοχείο και δεν περίμενε καν να ξημερώσει.
Δεν ξέρω αν ο Αλμέιδα είναι ο σούπερ προπονητής. Δεν ξέρω καν αν θα γίνει ένας πρωταθληματικός προπονητής. Αυτά τα δείχνει η ιστορία και το γήπεδο, που συχνά παίζουν και περίεργα και άδικα παιχνίδια. Αυτό που μπορούμε όλοι να πούμε με σιγουριά για τον Αλμέιδα, είναι πως επιτέλους είναι ο προπονητής που έχει κάνει όλα όσα υποσχέθηκε. Και ο πρώτος που το διαπίστωσε, είναι ο ίδιος ο Μελισσανίδης.
Πριν από ένα επτάμηνο…
Θυμάστε μήπως τι είχε πει στην πρώτη του συνέντευξη ως προπονητής της ΑΕΚ; Όταν ακόμα ήταν πολύ νωπή η περυσινή τραγωδία και ο ευρύτερος οργανισμός της ΑΕΚ ούτε ήθελε, ούτε ήταν καν έτοιμος, να εμπιστευτεί κανέναν Αλμέιδα. Αλλά που ίσως είχε ανάγκη από μεγάλα λόγια, μετά απ’ όλες τις τραγικές μικρότητες που είχε ζήσει. «Θα προσπαθήσουμε να έχουμε μία ομάδα που θα είναι ανταγωνιστική. Μία ομάδα που θα αισθάνεται χαρούμενη και ευτυχισμένη που φοράει αυτή τη φανέλα. Μία ομάδα που θα είναι πρωταγωνίστρια» είχε τότε ο Πελάδο. Τώρα μου μοιάζει σαν να περιγράφει φωτογραφία από την φετινή ΑΕΚ.
Είχε πει και κάτι άλλο. Και είχε δεσμευτεί και γι αυτό. «Το στιλ μας θα είναι βασισμένο στην ένωση, στην αυτοθυσία και στη χαρά που έχει κάποιος όταν παίζει ποδόσφαιρο. Και κυρίως να παλεύουμε όλοι για κάθε διεκδικούμενη μπάλα. Αυτό που λέω στους παίκτες μου είναι αυτό που σκέφτομαι και αυτό που επιθυμώ είναι οι παίκτες μου να είναι χαρούμενοι παίζοντας ποδόσφαιρο». Υπάρχει έστω και ένας που δεν είναι χαρούμενος.
Αυτοί που παίζουν στην ενδεκάδα, αυτοί που μπαίνουν αλλαγή, αυτοί που είναι στην κερκίδα, αυτοί που δουλεύουν με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο για την ομάδα, η διοίκηση και κυρίως ο κόσμος. Υπάρχει κανείς απ’ αυτούς που δεν είναι χαρούμενος, που δεν απολαμβάνει αυτό που κάνει. Το ποδόσφαιρο επέστρεψε και επέστρεψε ακόμα και με την μορφή του jogo bonito. Ένα ανταγωνιστικό jogo bonito, γιατί αυτό είχε υποσχεθεί το περασμένο καλοκαίρι ο Αλμέιδα και αυτό έχει δώσει ξανά στον κόσμο της.
Το μέλλον κανείς δεν μπορεί να το διαβάσει, να το προβλέψει, ούτε πολύ περισσότερο να το καθορίσει. Στην μπάλα μπορούν να συμβούν τα πάντα. Τα πάντα όμως. Αλλά η ΑΕΚ θα έχει στον πάγκο της έναν προπονητή, που θα κάνει όσα υπόσχεται. Ή τουλάχιστον θα δουλεύει σκληρά για να τα κάνει. Δεν ξέρει κανείς αν ο Αλμέιδα θα μείνει δυο ή τρία ή πέντε ή 15 χρόνια στην ΑΕΚ. Δεν ξέρει κανείς τι θα κατακτήσει. Το σίγουρο είναι, πως όσο θα βρίσκεται μέσα στα Σπάτα, μέσα στην Φιλαδέλφεια, η ΑΕΚ θα έχει έναν προπονητή που ήδη της έχει δώσει ότι της έχει υποσχεθεί και που πάντα θα λέει για να κάνει και όχι θα κάνει για να έχει να λέει.
ΠΗΓΗ:
enwsi.gr
Tags
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
