Ακόμα και να θες να του γκρινιάξεις, δεν σ’ αφήνει μ’ αυτά που κάνει


Ο Κώστας Τσίλης ξαναβάζει το ποδόσφαιρο στο τραπέζι και γράφει πολύ για τον Αραούχο, λίγο για τον Σιμάνσκι και λίγο για τις μεταγραφές
Έχουν ήδη γραφτεί πολλά και έχουμε γράψει όλοι για την ανανέωση του συμβολαίου του Αλμέιδα. Όλα ισχύουν για τον Πελάδο, αλλά θαρρώ πως το μεγαλύτερο επίτευγμα του, ήταν πως ξαναέβαλε το ποδόσφαιρο και την μπάλα, σε πρώτο πλάνο μέσα στην ΑΕΚ. Μέχρι και πέρυσι τον Ιούνη, το είχαμε ξεχάσει. Ούτε μπορούσες, ούτε προλάβαινες, ούτε είχε νόημα μέσα σε τόση ποδοσφαιρική αρρώστια, να συζητήσεις για ποδόσφαιρο. Ο Αλμέιδα το άλλαξε και μας ξαναέδωσε το ενδιαφέρον μας και τις κουβέντες μας για μπάλα και αυτό από μόνο του έχει τεράστια αξία.

Ξαναβάζω λοιπόν το ποδόσφαιρο στην κουβέντα, και θα πάω πίσω στο ντέρμπι της Κυριακής. Και θα ξεκινήσω από μικρή αδικία που έγινε. Ναι, ο Πινέδα έβαλε το γκολ που έκρινε το παιχνίδι για την ΑΕΚ. Ναι, συνολικά έκανε ένα εξαιρετικό ματς. Αλλά νομίζω πως το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη, ήταν για τα χέρια του Σιμάνσκι. Δεν σκόραρε ο Πολωνός, αλλά όλο τα υπόλοιπα μέσα στο παιχνίδι τα έκανε. Μπορεί φεύγοντας να έριξε και ένα καθάρισμα στα αποδυτήρια.

Ήταν ο κορυφαίος του γηπέδου και ήταν πολύ καθοριστική η συμβολή του Σιμάνσκι και στο αποτέλεσμα του ντέρμπι, αλλά και σ’ αυτό που είδαμε στο μεγαλύτερο κομμάτι του. Δηλαδή τον ΠΑΟ να χάνει πολύ εύκολα την μπάλα, όταν δοκίμαζε να περάσει την μεσαία γραμμή. Και γενικώς η πραγματικότητα είναι, πως η φετινή ΑΕΚ είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από την δουλειά που κάνει ο Πολωνός μπροστά από τα στόπερ. Κάτι που φάνηκε πολύ στην απορρύθμιση που έφερε η απουσία του Σιμάνσκι στα Γιάννενα.

Επίσης καλύτερα που δεν σκόραρε αλλά έκανε όλα τα υπόλοιπα. Στο αντίστοιχο περυσινό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ, αυτός είχε βάλει το γκολ και μετά είχαμε κρεμαστεί από τα δοκάρια για να το κρατήσουμε. Μάλιστα ήταν από τις νίκες που ναι μεν το ποδόσφαιρο σου φώναζε γι αυτό που θα ερχόταν, αλλά εσύ (ως οργανισμός ΑΕΚ εννοώ) πετούσες ακόμα στο ροζ συννεφάκι του Γιαννίκη. Και για να μην ξεχνιόμαστε, 1-0 είχε κερδίσει και τότε η ΑΕΚ τον ΠΑΟ, με 1-0 κέρδισε και τώρα. Αλλά είναι η μέρα με τη νύχτα.

Τα έκανε και αυτός σχεδόν όλα…
Πάμε τώρα και σ’ έναν ακόμα που δεν σκόραρε στο ντέρμπι, αλλά και αυτός έκανε πολλά από τα κρίσιμα υπόλοιπα. Όχι όλα, όπως ο Σιμάνσκι. Πολλά και καθοριστικά. Ο Αραούχο έδωσε την ασίστ στο γκολ του Πινέδα, έδωσε την κάθετη πάσα στον Φερνάντες στην φάση που κέρδισε το πέναλτι και είχε και είχε και μια πολύ σημαντική αποστολή μέσα στο γήπεδο. Και απ’ αυτόν το μόνο που έλειψε, ήταν να ρίξει και το σφουγγαρισματάκι του στα αποδυτήρια φεύγοντας.

Για να ξέρουμε και τι λέμε, αυτό το ματς της Κυριακής, ήταν ίσως το πρώτο στο οποίο ο Αραούχο πήγε, έχοντας στα αφτιά του τόσο έντονη την μουρμούρα για τις ευκαιρίες που σπαταλά στην φετινή σεζόν. Και επειδή όλοι μας, ή αν όχι όλοι οι περισσότεροι, αγαπάμε πολύ τον Σέρχιο αλλά σίγουρα την ΑΕΚ την αγαπάμε πολύ  περισσότερο, αυτά που πάντα στο τέλος θα μετράει, για όλους ανεξαιρέτως, είναι να κάνουν σωστά την δουλειά που έχει ανάγκη η ΑΕΚ.

Για τον Αραούχο λοιπόν, πριν από το ντέρμπι, η γκρίνια για τις βαρβάτες ευκαιρίες που σπαταλούσε, ήταν πιο έντονη από κάθε άλλη φορά φέτος. Κυρίως και δικαίως, διότι στα Γιάννενα η τεράστια φάση που ο Αργεντινός δεν έκανε γκολ, πιθανότατα στοίχισε και τους τρεις βαθμούς. Ναι μεν βρήκε δίχτυα ο Αραούχο στο δεύτερο ημίχρονο. Αλλά αν το είχε κάνει σ’ εκείνο το πλασέ από τρία μέτρα στο 0-0, θα συζητούσαμε για ένα εντελώς διαφορετικό ματς.

Ωστόσο ο Σέρχιο είναι τέτοιος ποδοσφαιριστής, με τέτοια σχέση με το καλό της ΑΕΚ, που ακόμα και αν θες ή ακόμα και αν πρέπει να του γκρινιάξεις, μ’ αυτά που κάνει δεν σ’ αφήνει. Ο Αραούχο στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό είναι μέσα και στο γκολ και στο κερδισμένο πέναλτι. Κυρίως όμως, κάνει κάτι πολύ σημαντικό για οικονομία του παιχνιδιού. Γίνεται σκιά κυρίως του Πέρεθ, αλλά πολλές φορές ακόμα και του Μπερνάρντ. Φυσικά με εντολή Αλμέιδα, την οποία εκτελεί κατά γράμμα.

Χάρη στον τρόπο που ο Αραούχο βγάζει τον Πέρεθ από το δημιουργικό κομμάτι του παιχνιδιού αλλά και που μπαίνει μπροστά στον Μπερνάρντ κάθε φορά που ο Βραζιλιάνος παίρνει την μπάλα, ο Παναθηναϊκός οδηγείται υποχρεωτικά στην λύση να κουβαλά την μπάλα ο Μάγκνουσον. Με τα γνωστά στείρα αποτελέσματα. Και αν προσέξατε, μια φορά δεν πρόλαβε ο Αραούχο να βγει μπροστά στον Μπερνάρντ και έγινε η φάση που κατέληξε στην αποκρουσάρα του Αθανασιάδη.

Δίκαιη η μουρμούρα, αλλά δείτε τι έκανε
Με λίγα λόγια, ο Αραούχο χωρίς να είναι ο κορυφαίος του γηπέδου, όπως συνέβη στο ματς του πρώτου γύρου με τον ΠΑΟΚ, ήταν από τους πιο καθοριστικούς παίκτες. Δηλαδή στα δυο ματς με χαρακτηριστικά ντέρμπι που έγιναν στη Νέα Φιλαδέλφεια και η ΑΕΚ τα κέρδισε, ο Σέρχιο ήταν από τους πιο σημαντικούς παράγοντες του παιχνιδιού. Με τον ΠΑΟΚ ως mvp, με τον ΠΑΟ ως αυτός που έδωσε την ασίστ στο νικητήριο γκολ και εγκλώβισε τον κινητήριο μοχλό του αντιπάλου.

Και επειδή, παρά τις περί του αντιθέτου αντιποδοσφαιρικές μπουρδολογίες, οι αριθμοί λένε την αλήθεια στο ποδόσφαιρο, πάμε να το δούμε και αυτό. Ναι, ο Αραούχο έχει χάσει φάσεις με εξαιρετικό υψηλό xgoal. Κάτι που φανερώνει πως έχει ζήτημα ξεκάθαρα με την ευστοχία του. Όμως από τότε που μπήκαμε στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, ο Σέρχιο μετρά τρεις ασιστ και ένα γκολ. Σε τέσσερα ματς. Δεν τους λες και κακούς αριθμούς.

Για να το κλείσω. Και νομίζω για να κλείσει και αυτή η συζήτηση που δεν έχει πολύ μεγάλο νόημα. Ο Αραούχο είναι ένας παίκτης που δεδομένα ευφραίνει τις ψυχές μας. Αυτή είναι η αλήθεια. Με καθαρά ποδοσφαιρικούς όρους όμως, ευφραίνει και το παιχνίδι της φετινής ΑΕΚ, του μοντέλου Αλμέιδα. Είναι η καρδιά του παιχνιδιού της ομάδας, όπως λέει ο ίδιος ο Αλμέιδα. Επίσης και αυτή είναι αλήθεια. Και όποιος έχει ενστάσεις, που εννοείται είναι δεκτές, μπορεί να ξαναδεί το κυριακάτικο ντέρμπι με τον ΠΑΟ. Ή το ματς του πρώτου γύρου με τον ΠΑΟΚ. Ή και τα δυο.

Επίλογος περί μεταγραφών
Και κάτι τελευταίο περί μεταγραφών. Διάβασα σ’ ένα σχόλιο πως η ΑΕΚ πλέον σε κάθε μεταγραφική περίοδο θα πρέπει να αναβαθμίζεται ποιοτικά με τις προσθήκες που θα κάνει. Συμφωνώ απόλυτα. Κυρίως συμφωνεί ο Αλμέιδα που ακριβώς αυτή την φιλοσοφία έχει. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως χρειάζεται πολύ μεγάλο κοσκίνισμα, ή ακόμα και θυσία σε χρόνο. Το καλοκαιρινό παράδειγμα με τις υποθέσεις Βίντα και Μουκουντί, είναι ενδεικτικό.

Στα μάτια τα δικά μου η ΑΕΚ θα χρειαζόταν πολύ άμεσα έναν βασικό αριστερό μπακ, αλλά δεν φτιάχνω το μεταγραφικό πλάνο. Ο Αλμέιδα που το φτιάχνει και οι άνθρωποι που το τρέχουν το βλέπουν διαφορετικά. Και κρίνοντας απ’ όσα έγιναν το περασμένο καλοκαίρι, αυτή την φορά ο χρόνος δεν κυλάει για να έρθει άρον – άρον ένας Φράνσον στις 31 Γενάρη, αλλά να πετύχει η ΑΕΚ τις κινήσεις που πραγματικά χρειάζεται και που όντως θα αποτελέσουν ποιοτική αναβάθμιση.


ΠΗΓΗ: enwsi.gr

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια

Νεότερη Παλαιότερη